چند خط موازي بوديم، هم جهت، يك جا و يك فكر، يك رويا و يك راه.
ما تلويزيون نميديديم، ولي سياست را دنبال ميكرديم.
ما لاك قرمز ميزديم ولي فلسفه ميخوانديم
ما موهايمان را گاهي بلوند، گاهي ماهگوني و گاهي سياه ميكرديم، ولي بدنبال معني براي زندگي ميگشتيم،
ما سه ماه منتظر فصل حراج برند ها ميمانديم، ولي شب ها براي هم حافظ ميخوانديم.
ما عاشق ميشديم و شكست ميخورديم. ولي دست از سر هنر برنمي داشتيم.
ما اشك ميريختيم و يواشكي آسنترا ميخورديم، ولي هنوز آخر هفته ها به سينما يا موزه ميرفتيم.
ما براي پيدا كردن راه فرار، كلاس زبان فرانسه ميرفتيم،
ما با شعر بيدار بوديم،ما زنده بودن را نفس ميكشيديم، ما پي واژه اي از خوشبختي ميدويديم ، ما دلتنگي هايمان را بي تعارف اشك ميريختيم، ما بي آنكه رنگ عشق را بشناسيم ميخنديديم.
ما زوال را زندگي نكرديم، يأس را نشناختيم، مرگ را باور نداشتيم.
ما با روزگار تعارفي نداشتيم، برايش ناز نميكرديم، دستش را پس نميزديم، عشقش را نه نميگفتيم، حرفش را قطع نميكرديم.
ما شكست خورديم ولي سر روزگارمان داد نزديم،
ما در آزمون استخدامي رد شديم، ولي درب ماشين را محكم نكوبيديم.
ما سلاممان بي پاسخ ماند، ولي هنوز اسپرسو سفارش ميداديم.
ما عشقمان در يك خداحافظي له شد، ولي ليوان موهيتو را نشكستيم.
ما زخم خورديم ولي روسري مشكي سر نكرديم.
بيست و چند سال ما بيدار بوديم، ما خنديديم، ما دويديم،
اما.. چه باور كني چه نه، روزگار با ما خوب تا نكرد، مارا در تضاد بودن و نبودن، هيجانِ شدن يا نشدن، شك بين بهتر و بدتر بيدار نگه داشت.
بيست و چند سال دويديم و به سراب رسيديم
تمام شب را رويا بافتيم و صبح همه را شكافتيم
محبت كرديم و عاشق شديم و زخم خورديم
بوسيديم و ديوانگي كرديم و انكار شديم.
دستمال كاغذي هايمان پر از لكه هاي سياه شد و از هق هقمان دريا هم گريست ولي نجات دهنده اي پيدا نشد.
ما با چمدان بنفش چرخدار سنگفرش هاي خيابان را دويديم، گيت فرودگاه راه رد كرديم، مرزها را له كرديم ولي خوشبختي بي سبب را پيدا نكرديم.
ما قبل از بزرگ شدن پير شديم
پيش از زندگي كردن مرديم
عاشق شديم و رو دست خورديم
لبخند زديم و افسرده شديم
صبر كرديم و شكست خورديم
ما با اميدمان اوج نگرفتيم، فرو رفتيم و غرق شديم.
به دنبال خوشبختي رفتيم، خطمان را شكستيم، مسير را برگشتيم،
ما نسل خفه كردن روياهايمان در خواب بوديم، نسل زندگي كردن كابوس هايمان در بيداري...
ما شکیبا بودیم.
و این است آن کلامی
که ما را به تمامي
وصف میتواند کرد…
#پرستا_حيدري(بهترین دوست مجازی)
چند خط موازي بوديم، هم جهت، يك جا و يك فكر، يك رويا و يك راه.
ما تلويزيون نميديديم، ولي سياست را دنبال ميكرديم.
ما لاك قرمز ميزديم ولي فلسفه ميخوانديم
ما موهايمان را گاهي بلوند، گاهي ماهگوني و گاهي سياه ميكرديم، ولي بدنبال معني براي زندگي ميگشتيم،
ما سه ماه منتظر فصل حراج برند ها ميمانديم، ولي شب ها براي هم حافظ ميخوانديم.
ما عاشق ميشديم و شكست ميخورديم. ولي دست از سر هنر برنمي داشتيم.
ما اشك ميريختيم و يواشكي آسنترا ميخورديم، ولي هنوز آخر هفته ها به سينما يا موزه ميرفتيم.
ما براي پيدا كردن راه فرار، كلاس زبان فرانسه ميرفتيم،
ما با شعر بيدار بوديم،ما زنده بودن را نفس ميكشيديم، ما پي واژه اي از خوشبختي ميدويديم ، ما دلتنگي هايمان را بي تعارف اشك ميريختيم، ما بي آنكه رنگ عشق را بشناسيم ميخنديديم.
ما زوال را زندگي نكرديم، يأس را نشناختيم، مرگ را باور نداشتيم.
ما با روزگار تعارفي نداشتيم، برايش ناز نميكرديم، دستش را پس نميزديم، عشقش را نه نميگفتيم، حرفش را قطع نميكرديم.
ما شكست خورديم ولي سر روزگارمان داد نزديم،
ما در آزمون استخدامي رد شديم، ولي درب ماشين را محكم نكوبيديم.
ما سلاممان بي پاسخ ماند، ولي هنوز اسپرسو سفارش ميداديم.
ما عشقمان در يك خداحافظي له شد، ولي ليوان موهيتو را نشكستيم.
ما زخم خورديم ولي روسري مشكي سر نكرديم.
بيست و چند سال ما بيدار بوديم، ما خنديديم، ما دويديم،
اما.. چه باور كني چه نه، روزگار با ما خوب تا نكرد، مارا در تضاد بودن و نبودن، هيجانِ شدن يا نشدن، شك بين بهتر و بدتر بيدار نگه داشت.
بيست و چند سال دويديم و به سراب رسيديم
تمام شب را رويا بافتيم و صبح همه را شكافتيم
محبت كرديم و عاشق شديم و زخم خورديم
بوسيديم و ديوانگي كرديم و انكار شديم.
دستمال كاغذي هايمان پر از لكه هاي سياه شد و از هق هقمان دريا هم گريست ولي نجات دهنده اي پيدا نشد.
ما با چمدان بنفش چرخدار سنگفرش هاي خيابان را دويديم، گيت فرودگاه راه رد كرديم، مرزها را له كرديم ولي خوشبختي بي سبب را پيدا نكرديم.
ما قبل از بزرگ شدن پير شديم
پيش از زندگي كردن مرديم
عاشق شديم و رو دست خورديم
لبخند زديم و افسرده شديم
صبر كرديم و شكست خورديم
ما با اميدمان اوج نگرفتيم، فرو رفتيم و غرق شديم.
به دنبال خوشبختي رفتيم، خطمان را شكستيم، مسير را برگشتيم،
ما نسل خفه كردن روياهايمان در خواب بوديم، نسل زندگي كردن كابوس هايمان در بيداري...
ما شکیبا بودیم.
و این است آن کلامی
که ما را به تمامي
وصف میتواند کرد…
#پرستا_حيدري(بهترین دوست مجازی)
سلام
مینویسم برای خودم
برای مخاطبی که هیچ وقت خاص نبود...
برای دوستی ک هیچ وقت دوست نبود....
برای سرنوشتی که هیج وقت همراه نبود....
برای لحظه خوشی ک موندگار نبود...
نفهمیدم...
ایندفعه رو واقعا نفهمیدم چیشد...چی گذشت... کیا رفتن... کیا اومدن...
کی عوض شدم ...کی دیگه اون مریم سابق نشدم...
بحث شکست عشقی و این مزخرفات نیس...چون هیچ وقت به عشق بین ادما اعتقاد نداشتم...جز عشق بنده ب خدا
کلاس هفتم بودم یهو سراز وبلاگ نویسی دراوردم اون موقعا عاشق فیلمای کره ای بودم
یه وبلاگ درست کردم درمورد بازیگرای کره ای...روزی100هزار بازدید کننده داشتم...
ولی فیلترشد!!!
دیگه وبلاگ نخواستم...ولی شد
دوباره یکی دیگه درست کردم
نه درمورد بازیگرای کره ای...قرقاطی...فازسنگین...دیس لاو وازاینجور چیزا
حدودایک سال نیم داشتمش ولی ازوقتی اینستاگرامو نصب کردم بیخیالش شدم
نه ایکه بیخیالش بشم... فراموشش کردم...مثل خیلی چیزای دیگه
تا اینکه امروز اومدم پای سیستم میخواستم فیلم نگاه کنم بعد کلی مدت به سرم زد یه سر به وبلاگم بزنم
دیدم از اخرین پستم یک سال و نیم میگذره
این وقفه طولانی از کسی مثل من که ثانیه ای پست میذاشت عجیب بود
راستش دلم تگ شده بودواسه این محیط
واسه پست گذاشتنا..واسه دیدن وبلاگای دوستام...واسه چت روم لوکس بلاگ...چقد اون زمانا با مدیر وبلاگا چت میکردم
تواین یک سالو نیم خیلی چیزا عوض شد...عقایدم...باورام...تفکرام..کارام...زدگی کردنم
ولی خوشحالم که عوض شد
چون نتیجه مثبت داد!!!!
تو این مدت کلی نفر به جمع دوستای مجازیم اضافه شدن
بهتریناشون پرستا میناعطیه و توحیدبودن
مرسی بهترینا بابت حضورتون تو زندگیم
شاید الان که پست میذارم پست بعدیم یه سال دیگه باشه ولی میذارم واسه دوستایی مجازی که یک ساله اینجا جاگذاشتمشون و
ازیادم رفته چه لحظات خوبی رو اینجا باهم داشتیم

تــویـے ڪـہ بـہـم مــــیگـے ضــــعیفـہ
مــــن ھــمون دخــــترے ام ڪہ ❢
رنـــــگ رژ لـــبـم کـــافـیـہ
تـــــــا مردونــــگـیت رو
بـــہ تـــباھے بـڪــــشـہ
حــالـا کــے ضــــعـیفـہ؟؟؟؟
⇜مَشْتے ⇝
☜گُنده تَر از زَمیــــــــن کِه نیســــتے…∅
☜هستے؟؟؟✓
☜زَمین با هَمِــــــه اوباهـَــــتِشّ…↺↻
⇩زیر پاے مَنه ⇩
✘پَسّ بِکـــــــِـشْ کـنِـــــار✘

بِــه نَظَـــرِ ☜مَــــنْ☞
↺عِـــشق ↻
⇦یـــا وُجــــود نَـــدارِه⇨
یـــا⇠≅ اَپلیــــکِیشِـــنِشْ≅ ⇢
رو مَــــنْ نَـصب نِـمیــشِه✘✘✘

✘✘آهنگ ڪلامت وᓆـتے با בیگرے سـפֿـن میگویے برایҐ سـہ نُت בارב :
"✔️ می ✔️- لا ✔️- سی✔️!! !! !! !! !!
:|

شــــآیــَد بعضـے وقـــتــا رآهـــ رو {عَوَضـے} بــِرَمـ
وَلـے هــیچوقت بـــا یــﮧ{ عَوَضے} رآه نمیرمـ

✘✘✘بـــــهـ بعضـ ـــيــآ با๛ گـ؋ــ ـــ:⏩
زيـ ـ اـב با פֿـوבت ✔️ـפـال✔️ نڪن
.
←♧♣♣♧→
.
.
.
.
✘✘ـפـاملـ ــهــ✘✘ مــيشــى بـבبـפֿـت ...⏩


ورود کاربران
خوش آمدید! لطفا وارد حساب خود شوید